Fototest

Selfie met uitzicht op Poverty Bay bij Gisborne, de meest oostelijke stad op aarde.

Gisborne - Ruatoria

Maandag 12 januari. Gisborne - Tologa Bay, 58 km. We komen langzaam op gang vanochtend en fietsen pas om half twaalf van de camping. Onze eerste stop is bij de sleutelmaker die nu wel open is. Helaas, hij kan wel bijmaken maar de sleutels moeten besteld worden, dat wordt hem dus niet. Vandaag is een hele mooie fietstocht, eerst 20 km langs mooie, meest uitgestorven surfstranden. Vooral als je wat geklommen bent en daarna afdaalt heb je fantastische uitzichten op de kust.Na 20 km is het gedaan met de kust en leidt de weg weer naar het binnenland, met de nodige klimmetjes. Vandaag heb ik de meeste schapen gezien, tot nog toe valt het schaapgehalte wat tegen. Ik heb het idee dat er op het Zuider-eiland veel meer schapen zijn. In Tologa Bay gaan we wederom op de camping staan, ook deze camping is weer mooi aan zee gelegen. Voor de verandering zetten we de tent niet op maar nemen een caravan/cabin. Dit is een oude caravan met hieraan gebouwd een hokje (waar normaal een voortent staat). In dit hokje staat het 2-persoonsbed, de megakoelkast en een tafel met stoelen. Bijzondere constructie. Ik fiets nog even 3 km naar het dorp om inkopen te doen, had nog wat energie over. Ook hier in Tologa Bay is Captain Cook aan land gegaan. Bij de camping loopt een megagrote pier, 600 meter lang, de zee in. Deze pier heeft vroeger gediend als werf, boten legden hier aan om vracht te laden. Tolega Bay was vroeger nl. een belangrijke handelsplaats. Bij het inchecken op de camping kregen we van die vreselijke all-inclusive bandjes om zodat je als campinggast herkenbaar bent. Dit om te voorkomen dat niet campinggasten gebruik maken van de faciliteiten. Langs deze route zijn verschillende plekken waar je met je tent/camper langs de kust mag kamperen. Deze plekken hebben verder geen voorzieningen en ik kan me zo indenken dat je dan wel even zin hebt om deze camping aan te doen om je even te douchen of zo. Dinsdag 13 januari. Tologa Bay - Tokomaru Bay. 50 km. Vanochtend tijdens het ontbijt hebben we ons vermaakt met het kijken naar een soort speurtocht voor de jeugd. Ongelooflijk met hoevvel enthousiasme en vooral concentratie de kinderen, duogewijs, de opdrachten uitvoeren, en heel fanatiek ook. Vandaag staat er wederom een korte tocht op het programma dus we doen wederom rustig aan en fietsen eerst de pier af die inderdaad 600 meter lang is. Vervolgens nemen we eerst een kopje koffie in het dorp Tologa Bay bekijken we hoe het dorpsleven, wat voornamelijk bestaat uit in- en uitlopende mensen bij onze koffiestop, verloopt. Via het binnenland fietsen we vandaag van de ene naar de andere baai. De eerste 25 km zijn vnl. vlak dus die fietsen we met veel plezier. Maar daarna is het uit met de pret. Het eerste klimmetje valt nog wel mee maar de 2e klim is zwoegen. 16%, dat is zonder bagage al zwaar fiwtsen, laat staan met bagage. Maar met een pauze om op adem te komen overwinnen we ook deze helling weer. We moeten nog even stoppen omdat een grote schaapskudde passeert. De kudde wordt keurig door de hondende goede kant opgeleid, de boer die een en ander op zijn quad begeleidt hoeft weinig anders te doen dan wat commandos te schreeuwen naar de honden. In Tokomaru bay volgen we de bordjes voor een kampeerpklaats. Deze ligt weer mmoi aan zee, maar het is een kampeerplek zonder voorzieningen zoals we al meer gezien hebben de afgelopen dagen. We bestuderen nog even het instructiebord, een van de regels is dat je een chemisch toilet moet hebben. We besluiten eerst verder te kijken alvorens hier onze tent op te zetten. Gelukkig is er ook nog een officiele camping, klein en in behoorlijk vervallen staat maar dat geeft niet. Omdat er momenteel geen warm water op de camping is, daar wordt aan gewerkt en de verwachting is dat dit aan het eind van de dag weer beschikbaar is, hoeven we maar de helft van het kampeergeld te betalen. Dus na het tent opzetten ebben we eerst maar het dorp verder verkend, wat natuurlijk zo gebeurd was. Er zijn veel leegstaande verpauperde panden hier maar aan de andere kant ook wel weer mooi gelegen n verzorgd uitziende woningen. We drinken wat op een terras aan zee, omdat het terras waty hoger ligt heb je een mooi uitzicht. We besluiten hier vanavond ook maar een hapje te eten, het is de enige gelegenheid hier en het ziet er wel/leuk uit. Omdat groot aangeplakt staat dat het water op de camping geen drinkwater is eerst nog even langs de supermarkt gegaan. Terug op de camping dan eindelijk douchen, maar helaas er is nog steeds geen warm water, sterker nog, er is helemaal geen water. gelukkigheb ik me in het cafe al ardig opgefrist en Rene doet maar weer een kattenwasje. Het valt ons beide trouwens niet mee om schoon te worden. Vandaag nieuwe zonnebrandcreme gebruikt. Vanochtend bij het insmeren was het al een geklieder omdat het niet lekker uitsmeerde en de hele dag hebben we met een witte waas op ons lichaam gefietst. Vervolgens kregen we die waas niet echt van ons lichaam verwijderd, we blijven er wat bleekjes uitzien. s Avonds lekker gegeten in het cafe waar wonder boven wonder best veel mensen waren om een hapje te eten. Woensdag 14 januari. Tokomaru Bay - Ruatoria. 39 km. Gelukkig was er vanochtend weer water op de camping, alhoewel er alleen maar koud water was toch lekker gedouched. We vertrekken vanochtend als laatsten van de camping, er waren wel 3 andere kleine tentjes en 1 camper. Het is heerlijkdat het hier zo rustig is, dit is duidelijk geen massatoerisme route die wij fietsen. Na een fikse klim bereiken we Te Puia Springs. Hier zouden warme bronnen moeten zijn bij het plaatselijke hotel maar dat ziet er wel heel verlaten uit. Wel bevindt er zich hier, in dit gehucht, een groot hospital en gelukkig is er ook weer een klein winkeltje annex benzinepompje waar we koffie kunnenb kopen. Omdat er voorlopig geen campings meer zijn hebben we gisteravond gebeld met een hotel in Ruatoria, onze eindbestemming van vandaag, om een hotelkmer te boeken. Het was een wat raar vaag telefoongesprek en hoefeden ook verder helemaal geen informatie achter te laten. Volgens de boekjes is Ruatoria een vab de grotere dorpen op onze route rondom de kaap, wat een streekfunctie heeft. Dus vol verwachting fietsen wij het dorp binnenb, langs een groot vervallen pand/bouwval, langs een winkeltje, een vage drankwinkel, de supermarkt en dat was het dan. Blijkt het vervallen haveloze, verveloze pand ons hotel te zijn. Er zit geen likje verf meer op het hout en de kozijnen zijn zo rot dat je heel voorzichtig het raam moet open schuiven. Maar we zijn al lang blij dat we een slaapplek hebben want de eerstkomende 60 km is er helemaal geen overnacgtingsmogelijkheid. Het hotel blijkt heel veel kamers te hebben en ik denk dat wij de enige gasten zijn. Nu begrijp ik ook de reactie op ons telefoontje van gisteren en dat we geen nadere info achter hoefden te laten. Na een zo goed als koude douche inkopen gedaan in de supermarkt. Vanavond gsan we buiten koken bij de picknicktafels aan de overkant van het hotel.

Gisborne

Zaterdag 10 januari. Een heerlijk relaxdagje. Wasje gedraaid en uitgebreid ontbeten met lekkere aardbeien. Aan het eind van de ochtend op de fiets gestapt en de boerenmarkt in Gisborne bezocht, het is tenslotte zaterdag en dan ga ik ook altijd naar de markt in Groningen. Er worden allerlei streekprodukten verkocht en we kopen er een lekker potje jam. Ook nog even bij het tegenoverligggende theatergebouw naar binnen gelopen waar een art and craft fair was maar dit had wel een heel hoog fancyfair bejaardenhuis gehalte dmet zelfgemaakte breiwerkjes etc. dus daar zijn we gauw weer uitgelopen. Nog even langs de sleutelmaker, een soort mister minit winkel, die we gisteren zagen toen we Gisborne binnenfietsten. Ik ben al vanaf de eerste vakantiedag mijn fietssleutel kwijt en doe het nu met de reservesleutel. Op zich prima maar ik wil natuurlijk wel graag een nieuwe reservesleutel. Daarnaast zijn we vorig jaar in Costa Rica een sleutel van ons hangslot verloren dus daar hebben we ook geen reserve meer van. Helaas, de sleutelwinkel is dicht. Dat is jammer. s Middags hebben we een lange strandwandeling gemaakt. We kwamen uit bij wedstrijden met een soort surfplanken. Dit ging als volgt, groepsgewijs. Je staat achter een startlijn, een streep in het strand, klaar met je plank. Na het startschot hol je zo hard mogelijk het water in, gaat op je knieen op de plank zitten, je gebruikt je handen als peddel en peddelt dan door de branding de zee verder in, rondom een boei en dan zo snel mogelijk peddelend en meeglijdend/surfend op de goven weer terug naar het strand, dan met je plank onder de arm (plank is wel 2 meter lang) zo snel mogelijk naar de finish hollen. Toevallig hadden we dit gisteren ook op TV gezien en het was leuk om dit in het echt te zien. Er waren heel veel deelnemers en heel veel series, wat dat betreft deed het wel wat denken aan zwemwedstrijden. Ook was er nog een kajak-estafette. Gisborne is trouwens de meest oostelijk gelegen stad in de wereld, het ligt het dichtst bij de datumzone. Zondag 11 januari. We besluiten nog een dagje extra te blijven. Fietsen vandaag even naar Kaiti beach en naar het Memorial op de plek waar Captain Cook aan land is gegaan. Het memorial is een metershoge granieten pilaar. Nu komen we er ook achter waar al die boomstammen blijven die we steeds op volgeladen vrachtautos zien. Hier dus, in de haven van Gisborne. Er ligt een giga hoeveelheid stammen klaar om verscheept te worden. Na een lekkere lunch fietsen we nog even de andere kant op langs de kust en daarna heerlijk in de schaduw onder de bomen op het strand boekje gelezen. s Avonds lopen we nog even weer naar de Esplanade, een wandeling van een kwartiertje, en gaan nog eens lekker uit eten.

Napier - Putorino - Wairoa - Morere - Gisborne

Dinsdag 6 januari. Napier - Putorino. 68 km. Voor we op de fiets stappen eerst extra brood gekocht, komen vandaag niet veel tegen. We fietsen eerst nog lekker vlak langs de kust over foetspaden naar Bay View. Omdat dit onderdeel is van een fietsroute komen we heel wat recreatiefietsers tegen. We zijn nog geen rondtrekkende fietsers zoals wijzelf tegengekomen. Wel bijzonder, sowieso weinig backpacktoeristen gezien. We zitten wrs. niet op een populaire route. In Bay view koffiestop op de camping, k hier weer veel fietsers. Vanaf nu volgen we de doorgaande weg naar Gisborne, die heel erg rustig is. Af en toe een dikke vrachtauto volgeladen met boomstammen, maar die rijden ons tegemoet dus daar hebben wij weinig last van. Vandaag hebben we meerdere lange pittige klimmen voor de boeg. We passeren verschillende nationale parken waar je mooi schijnt te kunnen wandelen. Wij lopen ook een klein stukje het bos in, erg mooi maar keren al snel weer terug naar onze fiets. Echte wandelaaars zijn wij nl. niet. De bedoeling is vandaag op een DOC camping te overnachten bij Lake Tutira. Een DOC camping is een heel eenvoudige onbeheerde kampeerplek met een WC en stromend water. Nadere bestudering van Rene op zijn GPS zegt dat er in het volgende dorp, Putorino, een hotel schijnt te zijn. In Tutira vragen we voor de zekerheid bij een ienemiene winkeltje of dit klopt en yes, het schijnt te kloppen. Dus et het vooruitzicht op een lekker hotelbed ipv een simpele camping fietsen we nog 16 km door. Vlak voor Putorino zien we inderdaad grote reclameborden van het hotel maar helaas, het hotel is dicht. Sterker nog, het staat te koop. Geke loopt voor de zekerheid nog even achterom en hoort stemgeluiden binnen. Dus naar binnen gelopen en gevraagd maar ik werd heel onvriendelijk de deur uitgewerkt met de melding dat ergens achter het hotel een DOC camping is. En de deur ging achter mij in het slot. Kleine tegenvaller, nergens een spoor van een camping dus maar eens bij een huis gevraagd. Blijkt dat de camping 6 km ergens verderop in het binnenland te liggen. Hier hadden we natuurlijk helemaal geen zin in. De famikie wees ons op het tegenoverliggende sportcomplex met de melding dat daar wel vaker gekampeerd wordt. Dus, nadat we de bidons hadden laten vullen met water, heel lief waren er ook ijsblokjes in het water gedaan, hebben we ons tentje uit het zicht op het sportterrein opgezet. Het terrein lag volg met (schapen?)keutels, dus eerst even keutels ruimen. Gelukkig hadden we in het ieniemieniewinkeltje in Tutira drinken en een zak chips gekocht, dus na ons kattenwasje hebben we die eerst soldaat gemaakt alvorens onze noodvoorraadmaaltijd klaar te maken. Nu kunnen we eindelijk, voor het eerst, ons campinggas gebruiken. Hebben we dat niet voor niets al deze dagen meegesjouwd. Woensdag 7 januari. Putorino - Wairoa. 68 km. Vannacht niet zo goed geslapen, we zijn het wildkamperen niet gewend liggen toch niet echt rustig. Boel opgepakt, weer een kattenwasje, broodje gegeten en hup op de fiets. Wel 200 meter fietsen tot het cafe wat bij het hotel hoort en hier eerst koffie/thee gedronken met nog een lekker broodje. De ontvangst is nu heel anders, het is dan ook een andere dame dan gisteren. Al met al zitten we om 10.00 uur op onze fiets voor ons tochtje naar Wairoa. Een pittige tocht vandaag, veel klimmetjes weer die best wel steil zijn. Maar gelukkig is er weer veel ruimte op de weg. Wat dat betreft is het wel fijn fietsen in dit deel van het Noorder-eiland. Wel weer de zwaar met hout beladen vrachtautos die ons tegemoet komen. Inmiddels zijn we erachter dat er natuurlijk ook lege vrachtautos de andere kant, onze kant, opgaan. Maar deze vallen niet zo op omdat het aanhangdeel dubbelgeklapt wordt op de vrachtauto, dus daarom is de auto de helft minder lang. Het is goed dat we gisteren wat verder doorgereden hebben want het is een zware dag vandaag. We rijden door een heel verlaten gebied, geen dorpjes dus ook geen koffiestop. In Wairoa aangekomen verwennen we onszelf met een motel. De douche doet wonderen, je voelt je gelijk weer meer mens. Wairoa ligt aan een rivier maar verder vinden wij het geen leuk stadje. Het is best een behoorlijke plaats, meerdere wegen komen hier samen waardoor het er erg druk met verkeer is wat natuurlijk, zoals in de meeste plaatsen, dwars door het stadje wordt geleid. Donderdag 8 januari. Wairoa - Morere, 42 km. We hebben vanochtend allebei niet zo veel zin vandaag, vermoeienis van de afgelopen paar dagen wrs. Het is maar goed dat er vandaag een kleine etappe oop het programma staat die ook nog vrij eenvoudig is. We starten nog wel met een behoorlijke klim maar daarna is de route vlak/glooiend. We fietsen het eerste deel langs de kust, het landschap doet ons qua begroeiing denkenaan de duinen in Nederland. Na 30 km fietsen komen we aan in Nuhaka de fietsdag zit er dan al bijna op maar eerst koffie bij de fish&chips take away. Met een chocolade donut. Die ziet er wel wat raar uit, een rechthoekige, harde, gefrituurde hete donut gevuld met chocola. Dat hadden we ons wat anders voorgesteld. Zowel rene als ik hadden er de laatste kilometers last van tijdens het fietsen. In Morere stoppen we, wel wat vroeg maar het alternatief is nog dik 65 km doorfietsen naar Gisborne en daar hebben we geen zin in. We nemen een cabin bij de tearoom/camping. De cabin moet nog klaargemaakt worden dus wij gaan eerst naar de tegenoverligggende hot springs. Een complexje met een binnen- en buiten zwembad en de hotsprings. Om dit laatste is het ons natuurlijk te doen. Een mooie korte wandeling door een mooi regenwoud met veel metershoge, soms wel 10 meter, varens en palmbomen eidt ons naar de hotsprings. Er zijun 2 warmwaterbaden, een soort bubbelbad zonder bubbels, en een koud afkoelbad. Na de douche nemen we plaats in een van de baden, heerlijk warm water met de nodige mineralen wat erg gezond schijnt te zijn. Wij vinden het gewoon lekker voor onze spieren. Gezellig zitten te keuvelen met andere badgasten. Iedereen die we onderweg spreken heeft veel bewondering voor ons We begrijpen dat ons morn een zware fietstocht staat te wachten (dat wisten we al maar het is altijd fijn om dat nog eens te horen). s Avonds zijn wij de enigen op de camping, dat is wel heel bijzonder na al die drukke campings aan de kust. Als we in de campingkeuken staan te koken, weer onze noodmaaltijd die we trouw gelijk weer aanvullen als deze op is en ook vandaag zijn we niets tegengekomen, komt er een vrouw de keuken in. Zij is de weg kwijt, moet met de auto ergens in de buurt van Rotarua zijn. Ze heeft zelf geen kaart dus wij pakken onze kaart er bij en na heel veel zoeken vinden we het gehucht wat ergens, best nog wel ver weg, in de buurt van Rotarua ligt. Ze zit inderdaad helemaal verkeerd, we schrijven de wegnummers op voor haar. Het is zeker nog wel 4,5 uur rijden, in het donker over hele stille 2-baans onverlichte wegen. Zij liever dan ik. Vrijdag 9 januari. Morere - Gisborne, 68 km. Voor ons doen zitten we heel vroeg op de fiets, al om half tien. En we beginnen gelijk aan de eerste stevige klim van 4 km. Niet een leuk begin dus. Maar het landschap vergoedt veel, veel heel groene bossen. Na de klim heuvelt de weg verder en na wederom een stevige klim zijn we op het hoogste punt van vandaag, Wharerate hill. Boven op de top is een mooi uitzichtspunt met picknicktafels. Hier even lekker gezeten en ons broodje gegeten. Je hebt hier mooi uitzicht op de Poverty Bay en Young Nicks Head. Dit laatste is een uitstekende rotspunt in zee die genoemd is naar nick, de scheepsjongen op de boot van Captain Cook die als eerste land (Nieuw Zeeland) zag. Captain Cook heeft deze baai de naam Poverty bay gegeven omdat toen hij met zijn bemanning aan wal ging niet erg gastvrij door de Maori werd ontvangen en ze zijn dan ook zonder iets weer vertrokken uit deze baai. Vanaf de top is het alleen nog maar dalen, eerst heel steil. Wel jammer na al die inspanning dat je zo snel weer hoogte verliest maar gelukkig is het de laatste kilometers genieten tijdens de afdaling. De laatste 30 km tot aan Gisborne zijn lekker vlak. 10 km voor Gisborne is er dan eindelijkgelegenheid voor een welverdiende koffiestop, in de wijngaard dit keer. Heerlijk met een vers gemaakte aardbei/chocolade muffin. Het is lekker zitten daar, met uitzicht over de wijngaard. We hebben ons maar niet aan de wijn gewaagd. Bij vertrek blijkt de serveester een beetje nederlands te spreken. Haar man komt uit groningen en ze heeft dan ook 2 jaar in nederland gewoond. Ze hebben in Gisborne een fietsenzaak annex het begeleiden/uitzetten van fietstochten. Naast haar werk als serveerster probeert ze de schooljeugd op de fiets te krijgen. Begrijpelijk want de omgeving vsn Gisborne is heel vlak en dus bij uitstek geschikt om te fietsen. We krijgen nog een routetip om op een leuke manier Gisborne binnen te rijden. Die tip hebben we niet helemaal begrepen denk ik want via een omweg, wel mooi, bereiken we Gisborne. Vlak voor Gisborne zien we opeens heel ver in de verte een hele grote rookontwikkeling. Volgens Rene lijkt het wel op een vulkaanuitbarsting. Dit zal het wel niet zijn want we horen daar niets over maar het ziet er wel heel bijzonder uit. We passeren ook nog enige kilometers voor Gisborne een gigagroot begrafeniscomplex, heel kleurrijk. Bijna alle graven hebben mooie kleurrijke bloemen, op de eerste rij alleen maar kindergraven, veel met molentjes die in de wind draaien. Het is trouwens opvallend dat je soms in the middle of nowhere begraafplaatsen ziet.Onze camping ligt gelijk aan zee, op loopafstand van de stad. Ideaal dus om hier een paar dagen te blijven. s Avonds uit eten geweest bij de haven van Gisborne, eerst heerlijk in het zonnetje maar toen die onderging werd het wel behoorlijk fris op het terras. Met het geluid van de golven op de achtergrond heerlijk geslapen. Het publiceren van fotos lukt momenteel niet. We hebben wat problemen met I-cloud en weten de oplossing nog niet.

Stratford-Patea-Wanganui-Napier

Donderdag 1 januari 2015. Stratford-Patea. 78 km. 014 uitgeluid met de spatters van de meisjes van rondje Groningen. Rustige oudejaarsavond, niks geen vuurwerk gehoord, laat staan gezien. Het is weer prachtig weer vandaag, helaas is de wind gedraaid, tegen nu. Gelukkig is het geen windkracht 6 meer. Volgen allerlei achteradweggetjes, heel lieflijk groen landschap. In eltham koffiestop bij benzinestation, alles is verder nieuwjaarsdag dicht. In Hawera bezoeken we het Eltham-park. Hier schijnt een heel bijzonder beeld te staan, beeld gevonden maar wat hier nu voor bijzonders aan is zien we niet. In Hawera ook maar even wat eten gehaald. Je moet gebruik maken als er een winkel open is. Het is nl. erg onduidelijk wat er nu wel open is of niet, in ieder dorp is dit weer anders. Vanaf nu volgen we weer de doorgaande weg die heel erg rustig is. Er stromen hier heel veel riviertjes naar zee wat inhoudt dat we steeds afdalen en de rivier overgaan en vervolgens pittig klimmend weer omhoog moeten. Zo komen we wel aan onze hoogtemeters vandaag. In Patea zoeken we de camping op die weer mooi gelegen is aan zee. Wel heel erg druk en heel veeeel kinderen. Lekker gedouhed, over de douhes hebben we geen klagen. Iedere amping is dit prima voor elkaar. Rene is druk bezig met naald en draad zijn voortasje te repareren, die scheurt behoorlijk uit. Hij propt er ook altijd veel te veel in. Na het eten nog even naar de kust gelopen, erg ruig hier. Vrijdag 2 januari 2015. Patea-Wanganui. 78 km. Vandaag fietsen we voor het laatst aan de westkust van het Noordereiland.Ook vandaag fietsen we vnl. over weg nr. 3, wind in de rug. Dankzij het lange vrije weekend van de Kiwis is het ook vandaag weer heel stil op de weg. In Maxwell verlaten we weg nr. 3enzakken via een binnenweggetje af naar de kust. Het is hier heel mooi. Weg is gedeeltelijk onverhard.Vlak voor Wanganui passeren we een botanische tuin. Hier moeten we natuurlijk even een bezoekje aan brengen. Veel palmbomen en allerlei mooie bloeiende bloemen. Sommigen wel bekend, ik weet natuurlijkgeen namen maar ook diverse bloemen die in Nederland niet vvoorkomrn. Ergens in de diepte ligt een meertje, dat geloven we wel, is ons te ver lopen. Wanganui is een heel leuk stadje, komt heel vriendelijk over met veel bloemen. Mooie goed onderhouden huizen/winkels met galerijen ervoor. We gaan eerst even langs het busstation, zodat we weten waar we morgenvroeg heen moeten, daarna nog even terrasje gepikt. De camping ligt 7 km verderop, aan de rivier. Gelukkig loopt de weg langs de rivier dus lekker vlak. Op de camping nemen we een cabin, deze heeft mooi uitzicht op de rivier. Zaterdag 3 januari 2015. Wanganui - Napier. 20 km + busreis. Vanochtend aan de picknicktafel bij de cabin ontbeten. Mooi uitzicht op de rivier waar heel veel geroeid wordt. De camping ligt vlakbij het botenhuis van de roeiclub. Naar busstation gefietst, fietsen gedemonteerd (trappers en bar-ends eraf + stuur gedraaid). Het is erst heel rustig bij het station maar gaandeweg komen er steeds meer mensen. Dit baart ons wel zorgen want we hebben dan wel tickets gekocht maar voor de fiets kun je niet reserveren. Het is aan de chauffeur en aan de hoeveelheid bagage of de fiets mee kan. Als de bus arroiveert blijkt deze al heel vol te zitten. Maar er blijkt een extra klein busje, met aanhangwagen, ingezet te worden. Hier passen de fietsen heel mooi rechtop in. Wel mooi zo, doordat iedereen ruim van te voren een kaartje koopt weet de maatschappij precies wat voor bussen ze moeten inzetten en blijf je niet staan als de bus vol is. Dit zou ook niet best zijn want zo frequent rijden de bussen hier niet. En een trein al helemaal bijna niet. De auto is HET vervoermiddel hier. Ons eerste deel van de busreis gaat naar Palmerston North. Hier moeten we 4,5 uur wachten op de bus naar Napier. In Palmerston aangekomen even langs de VVV voor wat info. Het blijkt dat Palmerston omgeven wordt door parken en rivieren en hier zijn heel mooie fietspaden aangelegd. Eerst gelunched op een terras en daarna Palmerston op de fiets verkend, of eigenlijk de parken rondom Palmerston. Er wordt hier heel veel gefietst. Wel raar, meestal zijn wij de enige fietsers. Op tijd terug om fietsen weer te demonteren, tassen weer in de plunjezakken doen en wachten op de bus naar Napier. Ook deze bus is weer vol. We moeten in de extra bus, een normale bus. Fietsen gaan onderin het bagageruim. Samen met nog 3 andere passagiers vertrekken we voor de 2,5 uur durende busreis naar Napier. Tegen half acht arriveren we in Napier, terwijl Rene de fietsen weer rijklaar maakt loop ik even door de supermarkt om wat eten te kopen. Gelukkig ligt de camping vlakbij, 2 km fietsen. ik krijg zowat een rolberoerte als ik de prijs van de camping hoor. Dacht dat de receptioniste mij niet goed begreep dus zij nog heel onschuldig dat ik een non-powered site wou. ie had ze me ook toegewezen maar eze camping is wel 2x zo duur als de duurste camping aan de westkust. nel de tent opgezet en eenvoudige maaltijd (soepje met brood) gemaakt in de keuken. Rene haalt nog even een wijntje bij het bijbehorende restaurant van de camping en hij had dezelfde ervaring als ik bij de receptie, duur. Het is een voor Nieuwzeelandse begrippen erg grote camping met allerlei faciliteiten, zwembad, skelters, speeltuin, restaurant, etc., etc. Zondag 4 januari 2015. Napier rondrit, 60 km. Heerlijk relaxdagje.Vanochtend toegekeken hoe alle Kiwis weer inpakken. Hun lange weekend/kerstvakantie zit er weer op. Ongelooflijk wat er allemaal wordt meegesjouwd naar de camping. Stapelbedden in de tent, hele dikke bedmatrassen in de tent, rijstkokers, gigapannen, en niet te vergeten quads of boten. Dan kamperen wij toch best heel basic. In de middag fietsen we Napier in. Gezellig stadje, wel heel toeristisch. Bij de VVV speciale fietskaart gehaald, er zijn hier meerdere fietsroutes uitgezet over onverharde wegen.Het is megadruk bij de VVV, ben blij dat ik gelijk zie wat ik wil hebben. Ieder dorp/stadje heeft wel een eigen VVV en daar is altijd veel gratis informatie/kaarten te halen en het personeel is altijd heel behulpzaam. Er is vandaag een optreden in Napier, veell oude autos en mensen die rondlopen in de jaren 30 stijl,de charleston style. Napier is in de jaren 30 wederopgebouwd na een aardbeving. Deze aardbeving heeft Napier en het nabijgelegen Hastings verwoest. Napier is in art deco stijl wederopgebouwd en daar passen de oude autos en de mensen in die kledingstijl heel mooi bij. Het heeft allemaal wel een hoog Moeder ik wil bij de revue gehalte. Na een kopje koffie op het terras op de fiets gestapt en de fietsroute langs de kust naar Clifton gevolgd, lekker vlak. Mooie route die ook nog langs veel wijngaarden en fruitbomen leidt.Vanuit Clifton kun je of lopend bij laag tij of met de tractor op de aanhangwagen naar een grote kolonie Jan van Genten lezen we als we in Clifton zijn. In Nederland had ik bedacht dat te gaan doen maar ik was natuurlijk al weer vergten dat dit vanuit Napier kon. Te laat gerealiseerd dus dat uitstapje gaat niet door. We zijn nog net op tijd in Clifton om in het cafe wat te drinken, want dit gaat natuurlijk weer om 16.00 uur dicht. Terug fietsen we weer dezelfde route, wilden eerst anders fietsen maar dit is de kortste route terug, afstand was langer dan we dachten. In napier nog een wijntje op het terras gedaan, langs de Countdown voor inkopen en dan is ook deze rustdag weer om. Maandag 5 januari. Napier, 60 km extra dag. Vanochtend besluiten we nog een dagje langer in Napier te blijven. Het bevalt ons hier wel. We maken nog een leuk fietstochtje, nu meer in het binnenland. Net als gisteren ook vandaag weer veel fietsonvriendelijke hekjes die het vee tegen moeten houden. Het is maar goed dat we zonder bagage fietsen, die had er anders vast een paar keer afgemoeten. Het lijkt wel of we onder de dijk door Friesland naar de boot in Holwerd fietsen dan moeten we ook altijd door heel veel veehekjes. s Avonds lekker uit eten geweest,echt uit eten met gewoon bediening aan tafel en een kaart om te kiezen wat je wilt eten. Heel anders dan de vorige keer in Te Kuiti, waar je aan de bar besteld, betaald en een nummertje meekrijgt. Het eten was heerlijk, weer eens wat anders dan eenvoudige 2-pans maaltijden.

Stratford - Wanganuia

Donderdag 1 januari 2015. Het was zowaar gisteravond om 12.00 uur droog dus hebben we nog met de spatters, die we gekregen hadden van de meisjes van rondje groningen, 2015 ingeluid. Daarna naar bed, op de camping is het heel stil en valt er niets te beleven. De volgende ochtend, nieuwjaarsdag, is het weer zonnig gelukkig. De wind is gedraaid, voor het eerst hebben we tegenwind, gelukkig is het geen windkracht 6 meer. We nemen allerlei binnenweggetjes door een lieflijk groen landschap. Het is een heerlijk fietsdagje vandaag. Bij het benzinestation in Eltham koffie gekocht, alle cafes zijn natuurlijk dicht op nieuwjaarsdag. In Hawera, het volgende dorp, hebben we het St. Edward park even bezocht. Hier zou een heel bijzonder beeld staan, beeld wel gevonden maar wat er nou voor bijzonders aan was hebben we niet helemaal kunnen ontdekken. In Hawera nog wat drinken en een broodje gekocht bij de Subway en dit heerlijk op een bankje in het zonnetje op gegeten. Ook bij de groenteboer die open was wat inkopen gedaan. Het is wat onduidelijk wat er nu open is, in ieder dorp is het weer anders. In het gebied waar we nu fietsen stromen heel veel riviertjes naar zee en iedere keer als wij over een riviertje gaan is er een afdaling naar de brug en vervolgens weer een klim omhoog. Zo komen we wel aan onze hoogtemeters vandaag. In Patea de camping opgezocht. Deze ligt heel mooi aan de monding van de rivier die in zee uitloopt. Het is heel druk op de camping, veel kinderen, beetje hutje mudje en er zijn maar 2 douches. Wonder boven wonder kan ik zowel s avonds als s morgens zonder wachten onder de douche springen. Na het eten zijn we nog even naar het strand gewandeldde zee is hier erg ruig. In de keuken koffie gedronken, het is te koud om vanavond buiten te zitten. Deze dag 78 km gefietst. Vrijdag 2 januari. Patea - Wanganui. 78 km. Vandaag fietsen we voor de laatste keer aan de westkant van het Noordereiland. Je kunt merken dat de Kiwis een lang weekend hebben, het is heel erg rustig op de doorgaande weg. Geen vrachtverkeer ook. In Waverley hebben we een gezellige koffiestop in de achtertuin van een cafe. We hebben er allebei een ondefinieerbaar stuk gebak bij. Geen idee wat het is maar het valt als een blok in onze maag. Meestal nemen we samen 1 stuk lekkers bij de koffie, dat is meer dan genoeg want ze houden hier wel van grote porties. Maar we hadden niet zo heel veel brood meer vanochtend dus vandaar het extra stuk. Na 40 km verlaten we in Maxwell de doorgaande weg en zakken af naar de kust. Het is hier heel mooi, deels onverhard. Vlak voor Wanganui passeren we een botanische tuin, die moet natuurlijk even bekeken worden. Veel palmbomen en bloemen die nu natuurlijk prachtig in bloei staan. Ergens in de diepte ligt een meertje waar je heen kunt lopen maar dat geloven we wel. In Wanganui zijn we eerst even langs het busstation gefietst zodat we weten waar we morgen op de bus moeten stappen. Wanganui is trouwens een heel leuk stadje, het leukste stadje wat we tot nog toe gezien hebben. Heel bloemrijk, mooie winkelstraten met goed verzorgde gebouwen met overdekte galerijen. Deze overkappingen zie je heel veel in de winkelstraten van alle dorpjes/stadjes waar we door heen zijn gekomen. Op een terrasje sapje gedronken en daarna boodschappen gedaan. De camping is nog 7 km fietsen, langs de rivier dus lekker vlak. Op de camping aangekomen nemen we een cabin omdat we morgen op tijd staan omdat we de bus hebben gereserveerd naar Napier wat aan de oostkant van het Noordereiland ligt. Cabin ligt mooi aan de rivier.

Waitara - Stratford

Maandag 29 december. 45 km. Vandaag maken we een dagtochtje naar New Plymouth. Eerst in de ochtend wasje draaien en relaxed ontbijtje aan de picknicktafel bij de tent. New Plymouth ligt 15 km verderop, een leuk stadje, 60.000 inwoners. Het ligt aan zee en heeft een mooie wandelpromenade. Fietstochtje naar New Plymouth zelf is niet leuk, over een drukke doorgaande weg. Bij een takeaway koffie en wat lekkers meegenomen en heerlijk op bankje bij de zee gezeten. Lekker weertje, het zonnetje doet weer goed haar best. Jammer dat er geen leuke terrassen zijn, maar daar staat Nieuw Zeeland niet om bekend. Na de koffie de VVV bezocht. Hier de bus geboekt van Wanganui, waar we over een paar dagen aankomen, naar Napier. M.a.w. we gaan met de bus van de westkust naar de oostkust. Nog een bezoek gebracht aan het Taranaki museum. Dit museum belicht het onstaan en de geschiedenis van de provincie Taranaki en New Plymouth. We fietsen al een paar dagen door deze provincie die relatief welvarend is als gevolg van de vruchtbare vulkaanbodem en de olie- en gaswinning. Met name het stuk over de gaswinning, specifieker de cracking (schaliegas), was interessant. Vlakbij New Plymouth ligt de vulkaan Mount Taranaka, ook wel Mount Egmont genoemd. Meestal ligt deze in de wolken, zo ook vandaag. De vulkaan is niet meer actief. Via een mooi wandel- en fietspad langs de kust zijn we weer terug gefietst naar de camping. Het fietspad en de omgeving deed heel erg denken aan de wadden eilanden. Terug in Waitara nog even langs de supermarkt en een geboortekaart gekocht voor Joop en Jacqueline, onze huurders. Jacquelien is bevallen van een zoon, Siebe. Dinsdag 30 december, Waitara - Stratford. 60 km. De eerste 25 km fietsen we over kleine heuvelachtige heel stille weggetjes. Helaas worden de klimmetjes steeds steiler en langer dus besluiten we terug te keren naar de doorgaande weg. In Inglewood eerst een koffiestop We kiezen er bewustvoor om binnen te zitten, voor het eerst, omdat de wind wel heel erg fris is. Vanaf Inglewood volgen we dus de drukke doorgaande 2-baans weg die af en toe een 3e rijstrook heeft als de weg omhoog gaat. Verkeer mag hier 100 km rijden, gelukkig rijden de autos ruim om ons heen. Rene sluit zich af van het lawaai door een muziekje te luisteren en ik geniet van de kleine stukjes als er even geen auto is en je de vogels weer hoort. Na een uurtje verlaten we de weg en fietsen weer over de stille landweggetjes naar Stratord. Bijzonder dat de doorgaande weg zo druk is en zodra je van de weg af bent kom je geen auto neer tegen, is er een grote leegte. In Stratford de camping opgezocht en ons zelf getrakteerd op een zgn motelhuisje. We boeken 2 nachten en brengen hier oudejaarsdag/nacht door. Na de douche naar het dorp gelopen via een van de vele wandelroutes die hier zijn. Langs kleine bospaadjes langs de rivier Patea. Echter, er zij zoveel verschillende paden dat we heel ergens anders uitkomen dan we denken. Dus na wat heen en weer geloop maar de weg gevraagd en via een grote omweg komen we uiteindelijk in het dorp. Het blijkt dat we net de verkeerde kant zijn opgelopen. Rene heeft al te veel gelopen dus die installeert zich op het enige terras en ik loop nog even verder door naar de supermarkt. Daarna me bij Rene op het terras geinstalleerd en lekker wijntje genomen.Op de terugweg hebben we nog een mooi zicht op de vulkaan die nu bijna uit de wolken is. s Avonds lekker onderuit op de bank tv gekeken, het is net of we thuis in Groningen zijn. Woensdag 31 december, Oudejaarsdag. Vervelende start van de dag, Rene heeft een giga hypo en ik krijg hem hier niet uit. Hulp gevraagd aan iemand op de camping, om 6 uur in de ochtend. Deze heeft ambulance geregeld. Gelukkig hoefde Rene niet aan het infuus. De rest van de dag ons gemak gehouden. Was niet zo heel moeilijk want het is vreselijk weer, veel regen en heel veel wind, kracht 6. Wat zijn wij blij met onze motelkamer en dat we niet in ons tentje zitten. Eind van de ochtend nog even kopje koffie gedronken in het dorp en wat boodschappen gedaan. Verder de middag doorgebracht met tijdschrift en de TV. Het is nu half acht in de avond, het hoost, heb mijn thermo ondergoed aan want het is koud en rene probeert nu ook nog de kachel aan te doen. Maar volgens het weerbericht wordt het morgen weer goed weer. Wij wensen iedereen een goede jaarwisseling en allemaal de beste wensen voor 2015.